آزمایش تروپونین و ضرورت آن در تشخیص سکته و یا آسیب های قلبی

آزمایش تروپونین

آزمایش تروپونین اغلب به این دلیل انجام می‌شود که ببینیم آیا حمله قلبی رخ داده است یا خیر. اگر درد قفسه سینه و علائم دیگری از حمله قلبی دارید، این آزمایش را انجام دهید. تست معمولا دو بار دیگر طی ۶ تا ۲۴ ساعت بعد تکرار می‌شود.

اگر آنژین شما(درد قفسه سینه) در حال بدتر شدن باشد اما هیچ علامتی از حمله قلبی نداشته باشید باز هم ممکن است پزشک این آزمایش را بنویسد ،. (آنژین, درد در قفسه سینه است که نشان می‌دهد بخشی از قلب شما جریان خون کافی دریافت نمی‌کند). آزمایش تروپونین برای تشخیص و ارزیابی علل دیگر آسیبهای قلبی نیز انجام می‌شود.

این آزمایش ممکن است همراه با سایر آزمایشهای تشخیصی مانند میوگلوبین یا ایزوآنزیم انجام شود. [CPK]

سطح تروپونین قلبی معمولا خیلی پایین است و با اکثر آزمایشات خون قابل شناسایی نیست. اگر سطح تروپونین ۱۲ ساعت پس از شروع درد قفسه سینه طبیعی باشد احتمال حمله قلبی خیلی کم است. مقدار طبیعی تروپونین ممکن است بین آزمایشگاه‌های مختلف متفاوت باشد. بعضی آزمایشگاه‌ها از اندازه گیری‌های مختلف استفاده می‌کنند و یا نمونه‌های مختلفی را آزمایش می‌کنند. همچنین برخی از آزمایشگاه‌ها دارای نقاط قطع متفاوتی برای "طبیعی" و "احتمال انفارکتوس میوکارد" هستند. در مورد مفهوم نتایج آزمایش با پزشک خود صحبت کنید.

آزمایش تروپونین سطوح پروتئین تروپونین T یا تروپونین I را در خون اندازه گیری می‌کند. این پروتئین‌ها هنگامی که عضله قلب آسیب ببیند مانند وقتی که حمله قلبی رخ می‌دهد، منتشر می‌شوند. هر چه قلب آسیب بیشتری ببیند، مقدار تروپونین T و I بیشتری وارد خون می‌شود.

برای دریافت اطلاعات بیشتر و مشاوره تخصصی در مورد انواع آزمایشهای تشخیصی در آزمایشگاه تخصصی پاتوبیولوژی زمرد تحت نظر دکتر ما میتوانید با شماره 02126702134 و 02126711751 و 02126711749 تماس حاصل فرمایید.

چه چیزی آزمایش می‌شود؟


تروپونین‌ها هم‌خانواده‌ی پروتئین‌های موجود در فیبرهای عضلانی اسکلتی و قلب (میوکارد) هستند که باعث انقباض ماهیچه ای می‌شوند. آزمایش تروپونین سطح تروپونین خاص قلب را در خون اندازه گیری می کند تا به تشخیص آسیب‌های قلبی کمک کند.

سه نوع پروتئین تروپونین وجود دارد: تروپونین [C]، تروپونین [T] و تروپونین [I]. تروپونین [C] با پیوستن به کلسیم و حرکت تروپونین [I] شروع می‌کند، به طوری که دو پروتئین فیبر عضله را در برمی‌گیرند و با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند. تروپونین [T] ترکیب تروپونین را به ساختار فیبر عضله قلاب می‌کند. در تروپونین [C] بین عضلات اسکلتی و قلبی تفاوت کم و یا اصلا تفاوتی وجود ندارد، اما انواع تروپونین [I] و تروپونین [T] متفاوت هستند. اندازه گیری مقدار تروپونین [T] یا تروپونین [I] خاص قلب در خون می‌تواند به شناسایی افرادی که دچار آسیب قلبی شده‌اند کمک کند.

به طور طبیعی، تروپونین در مقادیر بسیار کم و غیر قابل تشخیص در خون موجود است. وقتی که آسیبی به سلول‌های عضلانی قلب وارد شود، تروپونین در خون منتشر می‌شود. هر چه آسیب بیشتر باشد، غلظت تروپونین هم در خون بیشتر است. قبل از هر چیز، آزمایش تروپونین برای تعیین اینکه آیا فرد دچار حمله قلبی شده است یا خیر، استفاده می‌شود. البته این آزمایشات برای دیگر انواع آسیب‌های قلبی نیزمفید هستند.

در عرض ۳ یا ۴ [I]و[T]وقتی فردی دچار حمله قلبی میشود سطح تروپونین‌های مخصوص قلب

ساعت پس از ضایعه قلبی افزایش می‌یابد و تا ۱۰ تا ۱۴ روز بعد نیز بالا می‌ماند.

چگونه نمونه برای آزمایش گرفته می‌شود؟


نمونه خون با سوزن از رگ در بازو گرفته می‌شود.

 آیا آمادگی خاصی برای اطمینان از کیفیت نمونه آزمایش مورد نیاز است؟


هیچ گونه آمادگی نیاز نیست.

آزمایش چگونه انجام می‌شود؟


آزمایش چگونه انجام می‌شود؟

آزمایش تروپونین در درجه اول به منظور تشخیص حمله قلبی و رد کردن شرایط دیگر با علائم انجام‌می‌شود.[I]ویا [T]ونشانه‌های مشابه انجام می‌شود.معمولا یا آزمایش تروپونین

 به طور معمول آزمایشگاه یکی از آنها را آزمایش می‌کند. غلظت آنها متفاوت است اما نتیجه آزمایش اطلاعات مشابهی ارائه می‌دهد.

پروتئین‌هایی هستند که در عضله قلب یافت می‌شوند و هنگام آسیب به قلب[I]و تروپونین[T]تروپونین

وارد خون می‌شوند.

البته گاهی اوقات آزمایشات تروپونین برای تشخیص آسیب‌های قلبی دیگری غیر از حمله قلبی و یا تشخیص نشانه‌ها و علائمی مانند درد قفسه سینه که دلایل دیگری دارد , انجام می‌شود. همچنین این آزمایش برای افراد مبتلا به آنژین ، در صورتی که علائم و نشانه‌های آنها بدتر شود, انجام می‌شود.

یا میوگلوبین انجام  [CK-MB]آزمایشات تروپونین گاهی اوقات همراه با بیومارکرهای دیگر قلبی مانند

می‌شود. با این حال، برای حمله قلبی مشکوک آزمایش تروپونین ترجیح داده می‌شود ، چون نسبت به آزمایشهای دیگر بیشتر مخصوص آسیبهای قلبی است و (که ممکن است با آسیب عضلانی اسکلتی در خون افزایش یابد) برای مدت طولانی سطح آن بالا می‌ماند.

آزمایش تروپونین با حساسیت بالا، پروتئین مشابهی را که آزمایش استاندارد نشان می‌دهد، و البته در سطوح بسیار پایین‌تر تشخیص می‌دهد. از آنجا که این نسخه آزمایش تروپونین حساسیت بالاتری دارد و نسبت به آزمایش استاندارد زودتر مثبت می‌شود به تشخیص سریعتر آسیبهای قلبی و سندرم حاد کرونری ممکن است در افراد مبتلا به آنژین پایدارو حتی در افراد بدون علائم نیز[hs]کمک می‌کند. تست تروپونین

مثبت باشد. هنگامی که در این افراد افزایش می‌یابد، نشان دهنده افزایش خطر ابتلا به بیماریهای قلبی در آینده مانند حملات قلبی است.

چه موقع این آزمایش تجویز می‌شود؟


معمولا آزمایش تروپونین زمانی انجام می‌شود که یک فرد دچارحمله قلبی شده و به بخش اورژانس ارجاع داده شده است و بعد از آن یک سری آزمایش‌های تروپونین طی چند ساعت انجام می‌شود.

ممکن است مشکوک به حمله قلبی باشد و زمانی كه فرد داراي علائم و نشانه‌هایی زیر باشد, آزمايش انجام می‌شود. توجه داشته باشید که همه دچار درد قفسه سینه نمی‌شوند و زنان بیشتر از مردان علائم و نشانه‌هایی دارند که رایج و معمول نیستند.

  • درد قفسه سینه، ناراحتی و / یا فشار (متداولترین)
  • ضربان قلب سریع، ضربان قلب نامنظم
  • ضعف تنفس و / یا دشواری تنفس
  • خستگی
  • تهوع، استفراغ
  • عرق سرد
  • سرگیجه
  • خستگی بی‌مورد
  • درد در جاهای دیگر: پشت، بازو، فک، گردن، یا شکم

در افراد مبتلا به آنژین پايدار، ممکن است آزمایش تروپونين انجام شود ,اگر:

  • علائم بدتر شود
  • علائم زمانی رخ می‌دهد که فرد در حالت استراحت باشد
  • علائم با درمان کاهش نمی‌یابد

اینها همه نشانه‌هایی است که آنژین در حال ناپایدار شدن است، که خطر ابتلا به حمله قلبی یا دیگر مشکلات جدی قلب را در آینده نزدیک افزایش می‌دهد.

نتایج چه مفهومی دارند؟


تروپونین بالا و یا حتی افزایش اندک آن نشان دهنده آسیب به قلب است. هنگامی که سطح تروپونین یک فرد به طور قابل توجهی افزایش یابد و به ویژه اگر نتایج حاصل از یک سری آزمایشات که در طی چند ساعت انجام شده، افزایش یابد احتمال دارد که فرد مبتلا به حمله قلبی یا آسیب دیگر به قلب شده باشد. سطح تروپونین در عرض ۳ یا ۴ ساعت پس از آسیب قلب افزایش می‌یابد و ممکن است برای ۱۰ تا ۱۴ روز در این سطح بالا بماند.

در افراد مبتلا به آنژین صدری، تروپونین بالا نشان می‌دهد که وضعیت آنها بدتر شده است و در معرض خطر ابتلا به حمله قلبی هستند.

همچنین ممکن است سطح تروپونین با سایر بیماری های قلب مانند میوكاردیت (التهاب عضله قلب)، ناتوانی قلب (كاردیومیوپاتی) یا نارسایی احتقانی قلب و با شرایط غیر مرتبط با قلب مانند عفونت شدید و بیماری کلیوی افزایش یابد.

در یک سری از تست‌ها مقدار طبیعی تروپونین بعد از چند ساعت نشان می‌دهد که قلب آن فرد آسیب ندیده است. ممکن است نشانه ها و علائم به دلایل غیر مرتبط با قلب باشد.

چون آزمایش تروپونین، تروپونین خاص عضلات قلب را اندازه گیری می‌کند، این آزمایش تحت تاثیر آسیب به عضلات اسکلتی قرار نمی‌گیرد، بنابراین تزریق، حوادث، و داروهایی که به عضله آسیب می‌رسانند روی سطح تروپونین قلب تاثیر نمی‌گذارند. تروپونین ممکن است پس از ورزش شدید افزایش یابد، اگر چه وقتی علائم و نشانه‌های بیماری قلبی وجود ندارند، معمولا از اهمیت پزشکی برخوردار نیست.

اطلاعات بیشتر در مورد آزمایش تروپونین


افزایش سطح تروپونین نباید به تنهایی برای تشخیص یا رد کردن حمله قلبی استفاده شود. معاینه فیزیکی، سابقه پزشکی و [ECG] هم مهم هستند. ممکن است پزشک شما بررسی کند که ببیند آیا سطح تروپونین در یک سری آزمایش‌ها به طور پایدارافزایش یافته است یا در طی چند ساعت افزایش می‌یابد.

به ندرت پیش می‌آید که افراد مبتلا به حمله قلبی دارای غلظت طبیعی تروپونین باشند و همین طور بعید است افرادی که دارای غلظت بالایی از تروپونین هستند هیچ صدمه ظاهری قلبی نداشته باشند.

حمله قلبی چیست؟


حمله قلبی

حمله قلبی به این معنی است که برخی از بافتهای عضلانی در قلب شما به شدت مجروح و یا مرده‌اند. واژه پزشکی مرگ عضلات قلب، انفارکتوس میوکارد است .چون همیشه نمی‌توان تعیین کرد که آیا آسیب .[ACS]جدی است و یا انفارکتوس وجود دارد، اصطلاح عمومی این بیماری سندرم حاد کرونری است

به طور معمول، حمله قلبی با احساس فشار سنگین یا درد در قفسه سینه شروع می‌شود، اغلب به گردن یا دست چپ گسترش می‌یابد. ممکن است در تنفس خود دچار مشکل شوید یا ممکن است احساس ضعف و یا عرق سرد کنید.

حمله قلبی معمولا به این دلیل اتفاق می‌افتد که یکی از عروق خونی (به نام سرخرگهای عروق کرونر) که خون را به عضله قلب می‌رساند متوقف می‌شود. این معمولا زمانی اتفاق می‌افتد که یک لخته خون در رگ ایجاد می‌شود وتا حدودی آنرا مسدود می‌کند. این انسداد نسبی معمولا به علت آترواسکلروز یا تصلب شرایین(تنگ شدن سرخرگها) است. انسداد در طول سالها به تدریج رخ می‌دهد، زیرا پلاک‌های لیپیدی در امتداد دیواره‌های عروق خونی رسوب می‌کنند. این پلاک‌ها رگها را تنگ کرده و سفت می‌کنند و ممکن است به طور غیرمنتظره ای پاره شوند، یا سرخرگ آسیب دیده کاملا مسدود شود.