تشخیص بیماری سفلیس (زخم بدون درد اندام تناسلی)با آزمایش PRP وVDRL

بیماری سفلیس، نوعی عفونت است که از یک باکتری بنام تریپونما پالیدوم (Treponema pallidum) ناشی می‌شود و در اکثر موارد از طریق رابطه‌ی جنسی سرایت می‌کند، مانند تماس مستقیم با یک زخم سفلیسی (شانکر) که زخمی سخت، برآمده و بدون درد است. پرکاربرترین آزمایش‌ها برای تشخیص سفلیس، کشف آنتی‌بادی‌ها در خون است که در واکنش نسبت به یک عفونت pallidum T تولید می‌شوند. برخی از روش‌هایی که کمتر به‌کاربرده می‌شوند، کشف مستقیم باکتری یا ماده‌ی ژنتیکی آن (DNA) آن می‌باشد. از آزمایش‌های سفلیس برای غربالگری یا تشخیص عفونتی ناشی از Treponema pallidum (باکتری که منجر به بیماری سفلیس می‌شود) استفاده می‌شود. تست سفلیس یکی از آزمایش‌هایی است که قبل ازدواج توسط زوجین انجام می‌گیرد.

نوعی بیماری آمیزشی ناشی از باکتری ترپونما پالیدوم است. بیماری سفلیس به چهار مرحله‌ی اولیه، ثانویه، نهفته و سوم دسته‌بندی می‌شود. سفلیس اولیه که در ناحیه تناسلی بیشتر به وجود می‌آید از طریق رابطه جنسی منتقل می‌شود؛ اما سیفلیس ثانویه به شیوه‌های مختلفی ظاهر می‌شود و علائم آن غالباً در ناحیه پوست، غشاء مخاطی و غدد لنفاوی است. سفلیس در مراحل اولیه به‌راحتی با آنتی‌بیوتیک درمان می‌شود بنابراین در صورت بروز علائم بلافاصله به پزشک مراجعه کنید. پزشک برای تشخیص آزمایش غیرترپونمال) PRP و (VDRL و ترپونمال درخواست می‌کند.

آزمایشگاه آزمایشگاه تخصصی پاتوبیولوژی زمرد با استفاده از امکانات مدرن خود آزمایش تشخیصی سفلیس، غیر ترپونمال) PRP و (VDRL و ترپونمال را ارائه می‌دهد.

برای کسب اطلاعات بیشتر و تعیین وقت جهت انجام آزمایش سفلیس می‌توانید با شماره 02126702134 و 02126711751 و 02126711749 تماس بگیرید

مراحل احتمالی ابتلا به بیماری سفلیس


  •  سفلیس اولیه: مرحله‌ی ابتدایی حدوداً ۲ الی ۳ هفته بعد از ابتلا به عفونت آغاز می‌شود. یک یا چند شانکر (زخم سفلیسی) ظاهر می‌شود که معمولاً در بخشی از بدن که با زخم یا شانکر طرف مقابل تماس داشته است (مانند آلت تناسلی در مردان یا واژن) ایجاد می‌شوند. اگرچه این زخم‌ها معمولاً بدون درد هستند و ممکن است فرد متوجه آن‌ها نشود، خصوصاً اگر در مقعد یا در دهانه‌ی رحم باشند و ممکن است در طی ۴ الی ۶ هفته برطرف شوند و چه بیمار تحت درمان قرار بگیرد یا نگیرد، بهبود می‌یابند.
  • سفلیس ثانویه: در صورت عدم سفلیس اولیه، ممکن است از ۶ هفته تا ۶ ماه بعد از ظاهر شدن اولین زخم‌ها، سفلیس ثانویه رخ دهد. مشخصه‌ی این مرحله، راش‌های پوستی است که اغلب زبر، قرمزرنگ و نقطه‌نقطه‌ای می‌باشند که معمولاً در کف دست و کف پاها (در اکثر موارد دیگر راش‌های پوستی در این قسمت مشاهده نمی‌شود) و معمولاً خارشی ندارند. همچنین ممکن است علائم دیگری مانند تب، احساس خستگی و سستی، ورم غدد لنفاوی، گلودرد و بدن‌درد مشاهده شود.
  • مرحله‌ی نهایی، مرحله‌ی سوم بیماری سفلیس: در صورت عدم درمان سفلیس ثانویه ممکن است تا یک دوره‌ی نهفتگی ادامه یابد که در طی آن فرد مبتلا هیچ علائمی ندارد اما عفونت همچنان در بدن او ادامه دارد و این مرحله ممکن است تا چندین سال طول بکشد. اگر همچنان درمانی در این مرحله انجام نگیرد، حدود ۱۵ درصد از افراد دچار سفلیس طولانی یا مرحله‌ی سوم می‌شوند. در این‌گونه موارد، باکتری که علت بروز این بیماری شده است می‌تواند به قلب، چشم‌ها، مغز، سیستم عصبی، استخوان‌ها، مفاصل یا تقریباً هر قسمتی از بدن آسیب وارد کند. اگر سیستم اعصاب مرکزی تحت تأثیر این بیماری قرار بگیرد، به آن نوروسفلیس می‌گویند. سفلیس مرحله‌ی سوم می‌تواند برای چندین سال ادامه داشته باشد که مرحله‌ی نهایی آن منجر به بیماری روانی، کوری، مشکلات عصبی دیگر، بیماری قلبی و مرگ می‌شود.

انواع آزمایش‌های سفلیس


آزمایش‌های آنتی‌بادی (سرولوژی)

آزمایش‌های آنتی‌بادی- این آزمایش‌ها آنتی‌بادی‌ها را در خون و گاهی در مایع مغزی- نخاعی (CSF) کشف می‌کنند. دو نوع کلی این آزمایش‌ها برای آزمایش‌ها آنتی‌بادی سفلیس موجود می‌باشند، تست آنتی‌بادی غیر ترپونمال nontreponemal) (antibody test و تست آنتی‌بادی ترپونمال ((treponemal antibody test (نام آن‌ها از نام باکتری این بیماری گرفته‌شده است). هر یک از این آزمایش‌ها را می‌توان برای غربالگری سفلیس انجام داد اما یک آزمایش دیگری نیز باید بعدازآن انجام شود که در آن از روش‌های مختلفی برای تائید نتایج مثبت و برای تشخیص سفلیس فعال استفاده می‌شود:

تست‌های آنتی‌بادی غیر ترپونمال

تست‌های آنتی‌بادی غیر ترپونمال- این آزمایش‌ها از آنجایی به‌عنوان " غیر ترپونمال" نامیده می‌شوند که آنتی‌بادی‌هایی را کشف می‌کنند که تنها مختص باکتری Treponema pallidum عمل نمی‌کنند. این آنتی‌بادی‌ها هنگامی‌که فردی به سفلیس مبتلا می‌شود، توسط بدن تولید می‌شوند اما ممکن است در چندین شرایط دیگر نیز تولید شوند. این آزمایش‌ها بسیار حساس هستند، زیرا غیراختصاصی هستند و ممکن است بنا بر دلایلی مانند استفاده از داروهای IV (وریدی)، بارداری، بیماری لنفاوی، انواع خاصی از ذات‌الریه، مالاریا، بیماری سل یا برخی اختلالات خود ایمنی از قبیل لوپوس (لینک به مقاله بیماری لوپوس)، نتایج آزمایش به‌اشتباه مثبت شوند. نتیجه‌ی مثبت در آزمایش غربالگری باید با یک آزمایش (ترپونمال) اختصاصی‌تر تائید شود. تستهای غیر ترپونمال عبارت‌اند از:

  • ار پی ار (RPR یا رئاژین پلاسمائی سریع)- علاوه بر تست غربالگری، این آزمایش برای بازبینی و کنترل روند درمان برای سفلیس کاربرد دارد. به همین منظور، سطح (تیتر) آنتی‌بادی اندازه‌گیری می‌شود. همچنین وقتی نتیجه‌ی یک آزمایش اولیه برای آنتی‌بادی‌های ترپونمال مثبت باشد، ممکن است از این آزمایش برای تائید حضور یک عفونت فعال استفاده کنند.
    • VDR(آزمایش‌های تحقیقاتی بیماری‌های مقاربتی)- علاوه بر آزمایش خون، این آزمایش نیز در ابتدا روی مایع مغزی نخاعی (CSF) برای کمک به تشخیص نوروسفلیس انجام می‌گیرد.

تست‌های آنتی‌بادی ترپونمال

تست‌های آنتی‌بادی ترپونمال :این آزمایش‌های خونی به کشف آنتی‌بادی‌ها کمک می‌کنند که به‌طور اختصاصی باکتری T. pallidum را مورد هدف قرار می‌دهد. این آزمایش کاملاً اختصاصی برای بیماری سفلیس می‌باشند، به این معنا که این احتمال وجود ندارد که بیماری‌هایی دیگری باعث مثبت شدن نتایج شده‌اند. اگرچه هرگاه فردی به این بیماری مبتلا شود و این آنتی‌بادی‌ها رشد کنند، برای تمام عمر در بدن باقی خواهند ماند. در مقایسه با این نوع آنتی‌بادی‌ها، آنتی‌بادی‌های غیر ترپونمال معمولاً در بیماری که به‌خوبی تحت درمان قرارگرفته است، بعد از ۳ سال از بین خواهند رفت. بنابراین بعدازآنکه نتیجه‌ی مثبتی از یک آزمایش غربالگری ترپونمال به دست آمد، باید یک تست غیر ترپونمال (مانند RPR) برای متمایز ساختن یک عفونت فعال (عفونت مجدد) و یک عفونتی که در گذشته رخ داده است و با موفقیت درمان شده است، انجام بگیرد. آزمایش‌های آنتی‌بادی ترپونمال عبارت‌اند از:

  • FTA-ABS آزمایش جذب پادتن ترپونمال فلورسنت (fluorescent treponemal antibody absorption): این آزمایش بعد از سه تا چهار هفته اول بعد از قرار گرفتن در معرض عفونت انجام می‌شود. علاوه بر آزمایش خون، از این آزمایش می‌توان برای اندازه‌گیری آنتی‌بادی‌ها نسبت به T. pallidum در مایع CSF برای کمک به تشخیص نوروسفلیس استفاده کرد.
  • TP-PA (سنجش لختگی ذرات تارپیچ پالیدیوم- Treponema pallidum particle agglutination assay: این آزمایش گاهی بجای آزمایش FTA-ABS انجام می‌گیرد زیرا اختصاصی‌تر است و خطا در مثبت نشان دادن نتایج آن کمتر است.
  • MHA(آزمایش میکرو هماگلوتیناسیون- Microhemagglutination assay): روشی دیگر برای تائید کردن نتایج است؛ در حال حاضر این آزمایش کمتر مورداستفاده قرار می‌گیرد.
  • سنجش ایمنی (IA): در سال‌های اخیر، چندین آزمایش خودکار طراحی‌شده‌اند که انجام آن‌ها برای رسیدن به اهداف غربالگری بسیار راحت‌تر است.

تشخیص مستقیم باکتری

کشف مستقیم باکتری- موارد کاربرد این آزمایش‌ها کمتر است:

  • تشخیص با استفاده از میکروسکوپ زمینه تاریک—ممکن است از این روش در مراحل ابتدایی بیماری سفلیس، وقتی یک زخم (شانکر) مشکوک سفلیسی مشاهده شود. در این روش مقداری از زخم تراشیده می‌شود، آن را در یک اسلاید قرار می‌دهند و آن را با ابزاری مخصوص بنام میکروسکوپ زمینه تاریک (dark-field microscope.) بررسی می‌کنند.
  • آزمایش مولکولی (واکنش زنجیره‌ای پلیمراز یا PCR)—این آزمایش ماده‌ی ژنتیکی را از باکتری موجود در نمونه‌ی گرفته‌شده از زخم، یا در CSF تشخیص می‌دهد.
    جدول زیر مراحل بیماری سفلیس و انواع آزمایش‌هایی که ممکن است انجام شوند را به‌طور خلاصه نشان می‌دهد:

 

مراحل بیماری:

قرارگیری در معرض باکتری

شانکر، سفلیس ثانویه"

بثورات پوستی،"سفلیس ثانویه"

بیماری نوروسفلیس، " سفلیس مرحله‌ی سوم"

زمان بروز این مرحله، بعد از قرار گرفتن در معرض عفونت، در
صورت عدم درمان

۱ روز

۱۰ تا ۹۰ روز

۶ هفته تا ۶ ماه

۱۰ تا ۳۰ سال

توصیف

انتقال بیماری سفلیس از راه واژن، مقعد یا رابطه‌ی دهانی صورت
می‌گیرد. در زنان بارداری، این بیماری ممکن است به جنین نیز
سرایت کند. عفونت اولیه هیچ مصونیتی را بری مراحل بعدی ایجاد
نمی‌کند.

مشاهده‌ی یک زخم، اگرچه ممکن است چندین زخم درجایی که باکتری
وارد بدن شده است، وجود داشته باشد. این زخم معمولاً سفت و
خشک، گرد و بدون درد است و ممکن است به‌راحتی نسبت به آن
بی‌توجه بود. این بیمار ۳ الی ۶ هفته ادامه دارد و بدون توجه
به اینکه بیمار تحت درمان قرارگرفته است یا خیر، برطرف خواهد
شد.

از زمانی که اولین زخم در حال بهبود است تا چند هفته
بعدازآنکه زخم برطرف شد، ممکن است بثورات پوستی روی یک یا چند
قسمت از بدن مشاهده شوند. این بثورات معمولاً با خارش همراه
نیستند و می‌توانند در کف دست و کف پاها مشاهده شوند که این
امری غیرعادی است.

زائده‌ها و دانه‌های پوستی بنام ضایعات و دمل سفلیسی (گوم)
ظاهر می‌شوند، تغییراتی تخریب‌کننده در CNS(بی‌حسی، فلج، کوری
تدریجی، دمانس یا زوال عقلی) و ضایعات قلبی و عروقی

آزمایش‌های آنتی‌بادی

تستهای آنتی‌بادی غیر ترپونمال: VDRL و RPR. برای غربالگری یا
تائید نتیجه‌ی مثبت تست آنتی‌بادی ترپونمال انجام می‌گیرند؛
از آن‌ها برای راهنمایی روند درامان نیز استفاده می‌شود.

بسیار حساس؛ نتایج مثبت غربالگری باید با یک تست آنتی‌بادی
غیر ترپونمال تائید شوند زیرا ممکن است به خاطر بیماری‌ها یا
مشکلاتی دیگر مثبت شده باشند.

آنتی‌بادی‌های غیر ترپونمال معمولاً در فردی که به‌خوبی تحت
درمان قرارگرفته است، بعد از ۳ سال از بین می‌روند.

همانند مرحله‌ی اول

VDRL ابتدا روی CSF انجام می‌شود و از آن برای تشخیص
نوروسفلیس استفاده می‌کنند.

تستهای آنتی‌بادی ترپونمال:FTA-ABS،TP-PA، سنجش ایمنی (IA).
برای غربالگری یا تائید نتیجه‌ی مثبت حاصل از یک آزمایش
آنتی‌بادی غیر ترپونمال استفاده می‌شود.

بسیار حساس؛ بعد از به دست آمدن نتایج مثبت این آزمایش باید
آزمایش آنتی‌بادی غیر ترپونمال انجام شود تا بین عفونت فعال و
عفونت قبلی تمایزی داده شود. این آنتی‌بادی‌ها حتی بعد از
پایان درمان تا پایان عمر باقی خواهند ماند.

همانند مرحله‌ی اول

آزمایش FTA-ABS از مایع CSF کمتر از آزمایش VDRL اختصاصی
می‌باشد، اما این آزمایش بسیار حساس است؛ از این آزمایش
می‌توان برای رد کردن بیماری نوروسفلیس استفاده کرد.

 

چه زمانی انجام آزمایش درخواست می‌شود؟


یک آزمایش سفلیس هنگامی درخواست می‌شود که فرد دارای علائم و نشانه‌هایی ازجمله موارد زیر باشد:

  • یک شانکر (زخم) روی ناحیه‌ی واژن یا گلو
  • بثورات پوستی که اغلب زبر، قرمز و نقطه‌نقطه‌ای اغلب در کف دست یا کف پا (جاهای غیرعادی که در اکثر موارد دیگر بثورات پوستی مشاهده نمی‌شود) هستند و معمولاً خارش ندارند و ممکن است همراه یا بدون علائمی مانند تب، خستگی، ورم غدد لنفاوی، گلودرد و بدن‌درد باشند.

آزمایش‌های غربالگری (صرف‌نظر از علائم بیمار) هنگامی درخواست می‌شوند که:

  • فرد تحت درمان برای یک بیماری مقاربتی دیگر مانند سوزاک باشد.
  • فرد باردار باشد، اگر مادر باردار درخطر بالایی از این بیماری قرار داشته باشد، در اولین جلسه‌ی معاینه‌ی بارداری و مجدداً در سه‌ماهه‌ی سوم بارداری و در زمان زایمان
  • فرد مذکر باشد و با هم‌جنس خود ارتباط داشته است، آزمایش باید حداقل سالی یک‌بار یا اگر در عرض خطر بالایی از این بیماری قرار دارد، هر ۳ تا ۶ ماه
  • فرد روابط جنسی بسیار پرخطری داشته باشد، مانند داشتن رابطه‌ی جنسی حفاظی نشده‌ای با چند نفر
  • فرد مبتلابه عفونت FHANHIV، وقتی برای اولین بار تشخیص داده می‌شود و سپس حداقل سالی یک‌بار؛ اگر در معرض خطر بیشتری قرار داشته باشد، آزمایش‌ها به‌دفعات بیشتری انجام خواهند گرفت.
  • فرد یک یا چند شریک جنسی دارد که نتایج آزمایش آن‌ها برای سفلیس مثبت بوده است.
  • فرد از طریق رسانه‌ها و منابع رسمی درباره‌ی در معرض بودن خود از طریق داشتن رابطه با فردی مبتلا اطلاع‌رسانی شده است.

CDC توصیه می‌کند که وقتی بیماری تحت درمان برای سفلیس قرار دارد، برای اطمینان از اینکه درمان موفقیت‌آمیز بوده است و عفونت برطرف شده است یا خیر، باید آزمایش‌های بعدی را ازجمله اندازه‌گیری سطح آنتی‌بادی‌ها (مانند سطوح RPR) انجام دهد.

تفسیر نتایج آزمایش ها چگونه است؟


نتیجه منفی آزمایش خون به این معناست که احتمالاً هیچ عفونتی وجود ندارد. اگرچه، نتیجه منفی آزمایش غربالگری فقط به این معناست که هیچ شواهدی از بیماری در زمان انجام آزمایش وجود نداشته است. ممکن است تا چند هفته بعد از قرارگیری در معرض باکتری، آنتی‌بادی‌ها قابل‌تشخیص نباشند. اگر فردی می‌داند که در معرض باکتری قرارگرفته است، یا شک دارد که عفونت در سطح بالایی باقی‌مانده است، ممکن است نیاز باشد که آزمایش در زمان دیگری نیز تکرار شود. همچنین کسانی که درخطر بالایی از ابتلا به عفونت سفلیسی هستند باید آزمایش‌های غربالگری را به‌طور منظم انجام دهند تا برای عفونت احتمالی کنترل شوند. اگر نتیجه‌ی آزمایش غربالگری RPR یا VDRL مثبت باشد، باید بعدازآن آزمایش اختصاصی آنتی‌بادی ترپونمال (مانند FTA-ABS،TP-PA) انجام گیرد.

  • نتیجه‌ی مثبت درروش دوم، نتیجه‌ی غربالگری را تائید می‌کند و بیماری سفلیس در فرد تشخیص داده می‌شود.
  • نتیجه‌ی منفی در آزمایش ترپونمال می‌تواند به این معنا باشد که نتیجه‌ی آزمایش اولیه RPR یا VDRL به‌اشتباه مثبت شده است. برای تعیین علت این نتیجه‌ی اشتباه، به بررسی‌ها و آزمایش‌های بیشتری نیاز خواهد بود.

به‌علاوه، پزشک متخصص یا آزمایشگاه از یک آزمایش آنتی‌بادی ترپونمال (FTA-ABS،TP-PA، IA) به‌عنوان آزمایش اولیه استفاده می‌کند. نتیجه‌ی مثبت این آزمایش نشان‌دهنده‌ی وجود آنتی‌بادی‌های سفلیسی در خون است، اما ازآنجایی‌که آنتی‌بادی‌های ترپونمال حتی بعدازاینکه درمان شدند ثابت می‌مانند، این نشان نمی‌دهد که فرد در حال حاضر عفونت دارد یا در گذشته عفونت داشته است. برعکس، آنتی‌بادی‌های غیرترپونمالی که از طریق یک آزمایش RPR تشخیص داده می‌شوند معمولاً در فردی که به‌خوبی تحت درمان قرارگرفته است، بعد از ۳ سال برطرف می‌شوند. ازاین‌رو، اگر نتیجه‌ی آزمایش ترپونمال اولیه مثبت باشد، می‌توان یک آزمایش RPR را برای تمایز دادن بین یک عفونت فعلی یا عفونت قبلی انجام داد. در این مورد، یک نتیجه‌ی مثبت از RPR تائید خواهد کرد که فرد در معرض سفلیس قرارگرفته است و در صورت عدم درمان درگذشته، دچار یک عفونت فعال‌شده است یا اگر درمان بیش از ۳ سال پیش صورت گرفته است، احتمالاً دچار یک عفونت مجدد خواهد شد.

برای بازبینی و کنترل روند درمان و یا تعیین میزان موفقیت درمان، نتایج یک یا چند سطح RPR را می‌توان مورد ارزیابی قرار داد. آنتی‌بادی‌های سفلیس باید بعد از درمان کاهش پیدا کنند. به‌طور مثال، اگر RPR در ابتدا به‌صورت ۱:۲۵۶ گزارش شود، مقدار ۱:۱۶ بعد از درمان نشان‌دهنده‌ی کاهش سطح آنتی‌بادی‌ها خواهد بود. اگر سطح آنتی‌بادی‌ها در یک مقدار باقی بماند یا بالاتر برود، فرد بیمار ممکن است دچار یک عفونت مقاوم شده است یا مجدداً دچار عفونت شده است. همچنین ممکن است نتایج را به‌صورت محلول بیان (مانند ۱۶/۱) یا به یک عدد کامل تبدیل کنند (مانند ۱۶dils).

نتایج آزمایش‌های سفلیس انجام‌شده روی نمونه‌های CSF، معمولاً وقتی‌که فردی در مراحل نهایی یا نهفته‌ی بیماری و مشکوک به درگیر شدن مغز در این بیماری (نوروسفلیس) باشد، اغلب همراه با یک آزمایش خون و نیز علائم و نشانه‌های بیمار و سابقه‌ی پزشکی او تفسیر می‌شوند.نتیجه‌ی مثبت آزمایش VDRL یا FTA-ABS انجام‌شده روی مایع مغزی نخاعی (CSF) احتمال وجود عفونت در سیستم اعصاب مرکزی را نشان می‌دهد. یک نتیجه‌ی منفی، خصوصاً در آزمایش FTA-ABS، می‌تواند به تشخیص عدم وجود عفونت در سیستم اعصاب مرکزی کمک کند.

اگر در یک قسمت تراش داده‌ای از زخم سفلیسی مشکوک، باکتری سفلیسی مشاهده شود (یک نتیجه‌ی مثبت در آزمایش انجام‌شده روی میکروسکوپ زمینه تاریک یا PCR)، بیمار دچار یک عفونت است که نیاز دارد تحت یک دوره درمان با داروی آنتی‌بیوتیک، ترجیحاً پنی‌سیلین، قرار بگیرد.

نتیجه‌ی منفی آزمایش روی نمونه‌ی تراشیده شده از زخم ممکن است به این معنا باشد که هیچ عفونت سفلیسی وجود ندارد و علائم مشاهده به خاطر مشکل یا یک بیماری دیگری می‌باشند یا اینکه در آن نمونه‌ی گرفته‌شده، باکتری کافی و قابل‌تشخیصی وجود نداشته است.

بسته به مرحله‌ی بیماری و روش آزمایشی که انجام می‌شود، نمونه‌های مختلفی موردنیاز است:

  • اغلب اوقات، برای آزمایش آنتی‌بادی‌ها نمونه‌ی خون از یک رگ دست گرفته می‌شود.
  • اگر یک زخم سفلیسی وجود داشته باشد، پزشک متخصص ممکن است قسمتی از شانکر یا زخم سفلیسی در آن ناحیه (مانند دهانه رحم، آلت تناسلی، مقعد یا واژن) را بتراشد.
  • اگر فردی در مراحل نهایی یا نهفته‌ی بیماری و مشکوک به درگیری مغز با این بیماری (نوروسفلیس) باشد، پزشک متخصص برای بررسی وجود عفونت در مایع مغزی نخاعی (CSF)، یک نمونه‌گیری نخاعی انجام خواهد داد.

خیر، این آزمایش‌ها به هیچ آمادگی قبلی نیاز ندارند.